Ik zit op de bank, telefoon in mijn hand. De avond is stil, maar mijn scherm bruist van leven. Beelden flitsen voorbij. Verhalen van mensen die ik ooit kende, mensen die ik nooit zal kennen. Een lachende vriend met zijn nieuwe vriendin, een collega op vakantie, een oude klasgenoot die weer eens een inspirerende quote deelt.

Ik scroll. En scroll.

Soms druk ik op ‘like’, soms laat ik een reactie achter. Een emoji is genoeg. Het geeft de illusie dat ik er ben, dat ik zie en gezien word. Maar wie kijkt er echt?

De gezichten op mijn scherm verdwijnen net zo snel als ze verschenen. Morgen zijn er nieuwe. En ik? Ik blijf hier, tussen de vier muren, met enkel de gloed van mijn telefoon als gezelschap. De leegte is voelbaar, maar gevuld met content. Ik leef in verhalen die niet de mijne zijn.

Ik vraag me af of iemand mij ook zo bekijkt. Of ik ook een onzichtbare ‘facelooker’ ben in iemands digitale wereld. Misschien zoekt iemand net als ik bevestiging in de likes en views, een bewijs dat ze bestaan in de ogen van anderen.

Ik leg mijn telefoon neer. Even ademen. Even echt zijn.

Morgen scroll ik weer verder.